در سیستم‌های قدرت، با وجود قابلیت اطمینان این سیستم‌ها، همواره احتمال وقوع حالت‌های ناخواسته و غیر عادی که موجب اختلال در عملکرد سیستم می‌شوند، وجود دارد. به طور کلی هر حالت غیر عادی که در عملکرد سیستم به وجود می‌آید، خطا نامیده می‌شود. برای تشخیص حالت‌های غیرعادی در یک شبکه و ایزوله کردن بخش معیوب از سایر بخش‌ها از سیستم حفاظت استفاده می‌شود. رله‌ها، در واقع هسته اصلی سیستم حفاظت و مغز متفکر آن هستند. این تجهیزات از روی ورودی‌هایی که از شبکه دریافت می‌کنند وقوع خطا را تشخیص می‌دهند.

*به طور معمول هر رله برای تشخیص نوع خاصی از خطا ساخته شده و تنها قادر به تشخیص آن خطا می‌باشد. به عنوان مثال برای تشخیص جریان‌های زیاد ناشی از اتصال کوتاه در شبکه از رله اضافه جریان یا Over current، برای تشخیص اتصال کوتاه با زمین از  رله خطای زمین یا Earth Fault، برای تشخیص افزایش توان عبوری از دستگاه یا افزایش حرارت آن از رله Over Load، برای تشخیص افزایش ولتاژ از رله Over Voltage و برای تشخیص  افت ولتاژ از رله Under Voltage استفاده می‌شود.

*رله‌ها نیز مانند سایر تجهیزات سیر تکاملی خاصی را پشت سر گذاشته‌اند. اولین نسل از رله‌ها، رله‌های الکترومکانیکی بودند که در ساختمان آن‌‌ها در اغلب موارد از یک سیم‌پیچ مغناطیس کننده استفاده شده بود. پس از آن رله‌های الکترونیکی به بازار عرضه شد.

در این رله‌‌ها فانکشن‌های حفاظتی توسط مدارهای الکترونیکی طراحی و پیاده‌سازی شده بود. با به وجود آمدن علم دیجیتال و پیشرفت آن، رله‌هایی به وجود آمدند که با نمونه‌گیری از کمیت‌های مختلف الکتریکی نظیر ولتاژ و جریان و محاسبه اندازه و فاز آن‌ها وقوع خطا را تشخیص می‌دهند. به این رله‌ها،  رله‌های دیجیتال یا ماکروپروسسوری گفته می‌شود. در این رله‌ها می‌توان از الگوریتم‌های پیشرفته و پیچیده برای حفاظت یک وسیله و تشخیص وقوع خطا استفاده کرد.